پس ستون این جهان خود غفلتست

جنبش هر کس به سوی جاذبست

جذب صادق نه چو جذب کاذبست

می‌روی گه گمره و گه در رشد

رشته پیدا نه و آنکت می‌کشد

اشتر کوری مهار تو رهین

تو کشش می‌بین مهارت را مبین

گر شدی محسوس جذاب و مهار

پس نماندی این جهان دارالغرار

گبر دیدی کو پی سگ می‌رود

سخره‌ی دیو ستنبه می‌شود

در پی او کی شدی مانند حیز

پی خود را واکشیدی گبر نیز

گاو گر واقف ز قصابان بدی

کی پی ایشان بدان دکان شدی

یا بخوردی از کف ایشان سبوس

یا بدادی شیرشان از چاپلوس

ور بخوردی کی علف هضمش شدی

گر ز مقصود علف واقف بدی

پس ستون این جهان خود غفلتست

چیست دولت کین دوادو با لتست

اولش دو دو به آخر لت بخور

جز درین ویرانه نبود مرگ خر

تو به جد کاری که بگرفتی به دست

عیبش این دم بر تو پوشیده شدست

زان همی تانی بدادن تن به کار

که بپوشید از تو عیبش کردگار

همچنین هر فکر که گرمی در آن

عیب آن فکرت شدست از تو نهان

بر تو گر پیدا شدی زو عیب و شین

زو رمیدی جانت بعد المشرقین

حال که آخر زو پشیمان می‌شوی

گر بود این حال اول کی دوی ؟

پس بپوشید اول آن بر جان ما

تا کنیم آن کار بر وفق قضا

چون قضا آورد حکم خود پدید

چشم وا شد تا پشیمانی رسید

این پشیمانی قضای دیگرست

این پشیمانی بهل حق را پرست

ور کنی عادت پشیمان خور شوی

زین پشیمانی پشیمان‌تر شوی

نیم عمرت در پریشانی رود

نیم دیگر در پشیمانی رود

ترک این فکر و پریشانی بگو

حال و یار و کار نیکوتر بجو

ور نداری کار نیکوتر به دست

پس پشیمانیت بر فوت چه است ؟

گر همی دانی ره نیکو پرست

ور ندانی چون بدانی کین به دست ؟

بد ندانی تا ندانی نیک را

ضد را از ضد توان دید ای فتی

چون ز ترک فکر این عاجز شدی

از گناه آنگاه هم عاجز بدی

چون بدی عاجز پشیمانی ز چیست

عاجزی را باز جو کز جذب کیست

عاجزی بی‌قادری اندر جهان

کس ندیدست و نباشد این بدان

همچنین هر آرزو که می‌بری

تو ز عیب آن حجابی اندری

ور نمودی علت آن آرزو

خود رمیدی جان تو زان جست و جو

گر نمودی عیب آن کار او ترا

کس نبردی کش کشان آن سو ترا

وان دگر کار کز آن هستی نفور

زان بود که عیبش آمد در ظهور

ای خدای رازدان خوش‌سخن

عیب کار بد ز ما پنهان مکن

عیب کار نیک را منما به ما

تا نگردیم از روش سرد و هبا

دفتر چهارم

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی

طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست

آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت

هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان

لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

در دامن بحر خزر و ساحل گیلان

موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

در پیکر گلهای دلاویز شمیران

عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

آواره ام و خسته و سرگشته و حیران

هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست

آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست

دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست

من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ

در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.

هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران

بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست.

پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران

لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست.

هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ

چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست

این کوه بلند است ولی نیست دماوند

این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست

این شهرعظیم است ولی شهرغریب است

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست

خسرو فرشید ورد

تنها صفاست که می‌ماند

یک نفر امروز خود را حلق‌آویز کرد

و هنوز نان سنگک خوب است

چرا که همو نانمان می‌پخت

تنها صفاست که می‌ماند

خدایش بیامرزاد

سخن

أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِينَ

فولادوند: آيا به [صرف] اينكه شما قومى منحرفيد [بايد] قرآن را از شما باز داريم؟

مکارم: آيا اين ذكر(قرآن) را از شما بازگيريم به خاطر اينكه قومي اسرافكاريد؟

خرمشاهی: آيا به خاطر آنكه شما قومى گزافكار هستيد، پند [قرآن‏] را از شما باز داريم؟

قمشه‌ای: آیا ما از متذکر ساختن شما(به قران) چون به انکار آن بر خویش ستم می‌کنید صرف نظر کنیم؟

......و با ترجمه آخر با من سخن گفتی

۴۳-۵

خدا گر ز حکمت ببندد دریز رحمت گشاید در دیگری

One Door Closes..Another Opens

Revelations 3:8

When God leads you to the edge of the cliff, trust Him fully and let go, only 1 of 2 things will happen, either He'll catch you when you fall, or He'll teach you how to fly!

Thanks to Ali

آمد قدح روزه بشکست قدح‌ها را

نک ماه رجب آمد تا ماه عجب بیند

وز سوختگان ره گرمی و طلب بیند

گر سجده کنان آید در امن و امان آید

ور بی‌ادبی آرد سیلی و ادب بیند

حکمی که کند یزدان راضی بود و شادان

ور سر کشد از سلطان در حلق کنب بیند

گر درخور عشق آید خرم چو دمشق آید

ور دل ندهد دل را ویران چو حلب بیند

گوید چه سبب باشد آن خرم و این ویران

جان خضری باید تا جان سبب بیند

آمد شعبان عمدا از بهر برات ما

تا روزی و بی‌روزی از بخشش رب بیند

ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد

زد بر دهن بسته تا لذت لب بیند

آمد قدح روزه بشکست قدح‌ها را

تا منکر این عشرت بی‌باده طرب بیند

سغراق معانی را بر معده خالی زن

معشوقه خلوت را هم چشم عزب بیند

با غره دولت گو هم بگذرد این نوبت

چون بگذرد این نوبت هم نوبت تب بیند

نوبت بگذار و رو نوبت زن احمد شو

تا برف وجود تو خورشید عرب بیند

خامش کن و کمتر گو بسیار کسی گوید

کو جاه و هوا جوید تا نام و لقب بیند

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌

هر كه‌ دلارام‌ ديد از دلش‌ آرام‌ رفت‌

چشم‌ ندارد خلاص‌ هر كه‌ در اين‌ دام‌ رفت

ياد تو میرفت‌ و ما عاشق‌ و بیدل‌ بديم‌

پرده‌ برانداختی كار به‌ اتمام‌ رفت

ماه‌ نتابد به‌ روز چيست‌ كه‌ در خانه‌ تافت‌

سرو نرويد به‌ بام‌ كيست‌ كه‌ بر بام‌ رفت

مشعله‌ای بر فروخت‌ پرتو خورشيد عشق‌

خرمن‌ خاصان‌ بسوخت‌ خانه‌گه‌ عام‌ رفت

عارف‌ مجموع‌ را در پس‌ ديوار صبر

طاقت‌ صبرش‌ نبود ننگ‌ شد و نام‌ رفت

گر به‌ همه‌ عمر خويش‌ با تو برآرم‌ دمی

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی ايام‌ رفت

هر كه‌ هوايی نپخت‌ يا به‌ فراقی نسوخت‌

آخر عمر از جهان‌ چو برود خام‌ رفت

ما قدم‌ از سر كنيم‌ در طلب‌ دوستان‌

راه‌ به‌ جايی نبرد هر كه‌ به‌ اقدام‌ رفت

همت‌ سعدی به‌ عشق‌ ميل‌ نكردی ولي‌

می چو فرو شد به‌ كام‌ عقل‌ به‌ ناكام‌ رفت‌

سعدی

وطن

!وطن! وطن

نظر فکن به من که من

به هر کجا، غریب وار

که زیر آسمان دیگری غنوده ام

همیشه با تو بوده ام

اگر که حال پرسی ام

تو نیک می شناسی ام

من از درون غصه ها و قصه ها برآمدم

چه غمگنانه سال ها

که بال ها زدم به روی بحر بی کناره ات

که در خروش آمدی
به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج های تو

که یاد باد اوج های تو

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته ام

اگر که ایستاده ام

و یا ز پا فتاده ام

برای تو، به راه تو

شکسته ام

سپاه عشق در پی است

شرار و شور کار ساز با وی است

دریچه های قلب باز کن

سرود شب شکاف آن

ز چار سوی این جهان

کنون به گوش می رسد

من این سرود ناشنیده را

به خون خود سروده ام

!وطن! وطن! وطن! وطن

تو سبز جاودان بمان

که من پرنده ای مهاجرم

که از فراز باغ با صفای تو

به دوردست مه گرفته پر گشوده ام

!وطن! وطن! وطن! وطن

تو سبز جاودان بمان

سیاوش کسرایی

وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا

مَّا أَلَّفَتْ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ

وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

و در ميان دلهای آنها الفت ايجاد نمود

اگر تمام آنچه روی زمين است صرف می‌كردی

كه در ميان دلهاي آنها الفت بيفكنی

نميتوانستی ولی خداوند در ميان آنها الفت ايجاد كرد

او توانا و حكيم است

۸-۶۳